Bilgi Bakkalı

“İşçi sınıfı tarafından sağlanan ve kapitalistler sınıfı tarafından karşılığı ödenmeksizin ede edilip sermayeye dönüştürülen emek kitlesi, sermayeye dönüştürülmesi ancak karşılığı ödenen emeğe olağanüstü bir ilavede bulunulması ile mümkün olabilecek bir hız ile artıyorsa, bu durumda, ücret yükselir ve diğer her şey aynı kalmak şartı ile karşılığı ödenmeyen emek kitlesi göreceli olarak azalır. Ancak ne var ki, bu azalma sermayeyi besleyen artıkemeğin artık normal miktarda arz edilemez olduğu noktaya ulaşır ulaşmaz, bir tepki meydana gelir; gelirin (rezerve-birikim) daha küçük bir kısmı sermayeye çevrilir, birikim aksaklaşır ve ücretteki yükselme hareketi bir karşı darbe yer. Bundan dolayı emek fiyatındaki yükselme, kapitalist sistemin temellerini sadece oldukları gibi bırakmakla kalmayan, fakat bunun gittikçe büyüyen boyutlarla yeniden üretimini de güven altına alan sınırlar içinde tutulur. Şu halde, sözde bir tabiat kanunu şekline sokulmuş kapitalist birikim kanununun, aslında ifade ettiği şey ancak şudur; bizatihi birikimin mahiyeti (içeriği), emeğin istismar (Sömürülmesi- kötüye kullanılması) derecesinde ya da fiyatında, kapitalist ilişkinin durmadan yenilenmesini ve bunun gittikçe büyüyen boyutlarla yeniden -üretimini tehlikeye sokabilecek böylesine bir düşmeyi ya da yükselmeyi zaten konu dışı eder. Nesnel zenginliğin işçinin gelişme ihtiyaçlarını karşılamak için mevcut olması yerine, tersine olarak, işçinin mevcut değerlerin kendi kendilerini büyütme, kendilerine değer katma, ihtiyaçlarını karşılamak için var olduğu bir üretim biçiminde de zaten bundan başka bir durum söz konusu olamaz. Din alanında insan kendi kafasının yarattığı şeylerin hükmü altında ise, kapitalist üretimde de kendi eliyle yarattığı şeylerin hükmü altında bulunur.”

Alıntı: Kapital – Ekonomi Politiğin Eleştirisi I, II – Karl Marks (1974 1. Baskı, Sf. 384) kitabından birebir alınmıştır.