Gözleri maviydi. Bu nedenle ağabeyi II. Abdülhamid, “nazarı değer” diye onunla görüşmekten kaçınırdı. İki kardeş on dokuz yıl birbirlerini hiç görmemişlerdi! Sanırım bu tek olgu bile Osmanlı Sarayı’nda yaşayanların ruhsal durumunu göstermektedir. Özellikle son otuz iki yıl içinde Dolmabahçe Sarayı’ndan dışarıya hiç çıkmadı. İstanbul’u gezmesine, halkla konuşmasına II. Abdülhamid döneminde hiç izin verilmemişti.
Alıntı; Efendi (Beyaz Türklerin Büyük Sırrı) – Soner Yalçın, (Doğan Kitap, 88. Baskı 2014 – Sf. 137) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın