Şeytan ayetlerinin hikâyesi ne Kuran’da ve ne de Müslümanlığın ilk dönemlerine ait yazılı veya sözlü kaynakta yer almamaktadır. Bundan, asırlar sonraki bazı yazarların eserlerinde olaydan bahsedilir. Onuncu yüzyıl tarihçisi Ebu Cafer üt-Taberi Şeytan ayetlerinden bahseden yazarların başında gelir. İbn İshak ve al-Vahidi’nin de konuya değinen yazarlardandır.
Olayın gelişimi şöyle hikâye edilir. Peygamber, Tanrıçaları reddettikten sonra, Kureyş’in çoğunluğu ile Müslüman azınlığın arası iyice açılmıştır. Bu sırada Şeytandan gelen bir ilhamla, benat’ullah’a, melekler gibi şefaatçiler olarak saygı duyulmasına izin veren bazı ayetler yayınlar. Şeytan ayetleri denen bu ayetlerde, üç Tanrıça Allah’a eşit değillerdir. Ancak, Allah’a insanlar adına şefaat edebilecek kadar da kutsaldırlar. Daha sonra Cebrail gelerek, bu ayetlerin şeytan kaynaklı olduğunu ve Kuran’dan çıkarılması gerektiğini tebliğ eder. Onların yerine aşağıdaki ayetin konmasını ister. “Şimdi, Lat, Uzza ve üçüncüsü Manat’ın ne olduğunu söyler misiniz? … Bunlar sizin ve babalarınızın taktığı adlardan başka bir şey değildir. Allah onları destekleyen bir delil indirmemiştir. Onlar sadece sanıya ve canlarının istediğine uymaktadırlar. Rablarından and olsun ki, onlara doğruluk rehberi gelmiştir.”
Şeytan ayetleri denen olayın olup olmadığını kesin olarak söylemek mümkün görülmüyor. Zaten, Kuran, birçok peygamberin, ilahi mesajları açıklarken benzer şaşırmalar yaşadığını ve Tanrı’nın daima onların yanlışını düzeltip, yeni vahiyler gönderdiğini söylemektedir.
“Biz senden önce hiçbir resul ve peygamber göndermedik ki, o bir şey dilediğinde şeytan onun düşünce ve dileği içine bir şey atmış olmasın. Ama Allah, şeytanın attığını siler, sonra kendi ayetlerini muhkemleştirir (sağlamlaştırır). Allah Âlim’dir, Hâkim’dir.” (Hacc suresi, sure 22, 52) (Necm suresi, sure 53, 19 ve 23)
Alıntı; Bizimkiler VI (Müslümanlık) – Evin Esmen ve Arda Kısakürek, (E-kitap, Haziran 2013 – Sf. 114, 115) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın