Hemen meyve tabağından bir armut aldım. Süratle soyup üç-dört dilime ayırdım. Önüne koydum. İştahla yedi. Konuşmaya daldı. Ne kadar zaman geçti, bilemiyorum. Yeniden seslendi:
-“Çelebi Efendi, meyve getir.”
Yediğini unuttu sandığımdan mı ne, “Yediniz efendim…” deyince kıyamet koptu.
-’’Hayvan, yediğimi sana mı sordum. Gene istiyorum…” Sf. 209
Alıntı; Atatürk’ün Uşağı Cemal Granda Anlatıyor – Cemal Granda, (Kristal Kitaplar, 1. Baskı Mart 2007 – Sf. 209) kitabından birebir alınmıştır.
Yorum bırakın