Burada, İbn Nedim bir kitaptan söz ediyor (El Fihrist) “Çok eski nüsha bir kitapça okudum. Me’mun (Halife) kitaplığından alınmışa benzer. Bu kitap Suhuf’un (peygamberlere indirildiğine inanılan kitapçıklar, sayfalar) adları, sayısı (gökten) indirilme (büyük kutsal) kitaplar, iletenleri (peygamberleri) aktarılıp anlatılıyor. Çoğu Haşevyye (yoruma karşı olan bir mezhep) ve halk bunları doğruluyor, bunlara inanıyorlar. Şimdi ben, söz konusu kitabın, benim bu kitabımı ilgilendiren kesimine yer vereceğim;” Sf. 129, 130
“Ben bu kitabı Hanifler’in kitaplarından (alıp) tercüme ettim. Hanifler, İbrahimci (İbrahimiyye) Sabitlerin ta kendileridir. İbrahim Peygambere inanmışlar, Tanrı’nın İbrahim’e indirdiklerini ondan alıp taşımışlardır.” Sf. 130
Abdullah İbn Selam Oğlu Ahmed bu kitapla birlikte “Suhuf”u, Tevrat’ı, İncil’i, Peygamberler (Nebiler) Kitabı’nı da, İbranca’dan, Yunancadan ve Sâbiîlerin dilinden (Süryanca’dan) Arapçaya, “harfi harfine çevirdiğini, çevirirken de, aslını bozma girişimine yol açar kaygısıyla, yazının iyi olmasına ve süslemeye önem vermediğini, çevirdiği kitaba bir şey eklemediğini, tekrarları önlemenin dışında kitaptan bir şey de eksiltmediğini, önce olanlardan kimini sonraya, sonra olanlardan kimini öne aldığını (takdim-tehir yaptığını)” yazıyor. Kimi Örnek’ler vererek bunu anlatıyor. “Sâbiîlerin dili” ne değindiği yerde: “Bu dil, bütün kitap ehlinin (ortak) dilidir” diyor. Sf. 130
Alıntı; Din Bu II (Tabu Can Çekişiyor) – Turan Dursun, (Kaynak Yayınları 4. Baskı Aralık 1990 – Sf. 129, 130) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın