Yine toplumumuzda, özellikle Anadolu’da “cin çıkarma”lar görülür: “Saralı” ya da deli “cinci”ye getirilir. “Cinci hoca”mız da başlar hastadan “cinleri çıkarmaya”. Hastanın karşısında kendince bildiği birtakım dualar okurken, bir yandan da “uhruc, uhruc, uhruc…” der durur. “Uhruc”, Arapça bir sözcük. “Çık!” demek. Hoca “cin taifesine seslenir bu sözcükle. “Hadi gel çık bu hastadan. Çık, çık, çık!!!” anlamında, hoca, “cin çıksın” diye hastayı döver de. Kimi az, kimi çok… Dayak olur ille de!
Biliyor musunuz bu “tedavi” yöntemi nereden kaynaklanıyor? Açıkça belirteyim: “Peygamber ve arkadaşlarından. “Yalan” ve “iftira” diyemezsiniz. Çünkü ben bilim ve düşünce adamıyım, “yalan” ve “iftira”yla bir ilintim olamaz. İşte kaynağı, hem de İslam dünyasında en güvenilirlerden:
Muhammed’in önemli görev verdiği kişilerden Ebul – As Oğlu Osman hastalanmıştır. Muhammed onu şeytan – cin tuttuğunu söyleyin tanısını koyar hemen. Adamı çömeltir. Eliyle adamın göğsüne vurur. Ve ağzına tükürür. (Adam: “ve tefele fi femi”, yani “ağzıma tükürdük” diyor.) Ve başlar (cine seslenerek:) “uhruc!”, yani “çık!” demeye. “Uhruc aduvvellah!”, yani “ey Tanrı’nın düşmanı hadi gel çık (adamın içinden)!” der. Bunu üç kez yapar. Sonra da adamı işine (görevine) gönderir. (Bkz. İbn Mace, Sünen, Kitabu’t – Tıbb/ 46, hadis no: 3548.)
Bir köylü Arap gelmiştir Muhammed’e. Konuşur, kardeşini “cin tuttuğunu” söyler. Muhammed: “Git onu bana getir!” der. Köylü gider, kardeşini getirir. Muhammed bir sürü ayet okuyarak tedavi eder. Adam o sırada iyileşir. (Bkz. İbn Mace, aynı yer, hadis no: 3549.)
Bir kadın. Elinde çocuğu. Bu çocuğu da “cin tutmuş”. Muhammed’in yanına getirir. Muhammed “cin”i çıkarmaya koyulur “Uhruc aduvellah ene resulullah! “Ey Tanrı’nın düşmanı (cin!) Gel çık (çocuğun içinden)! Ben Tanrı’nın elçisiyim!” diyerek seslenir. Çocuk iyileşmiştir. Yani “cin, çocuğun içinden çıkıp gitmiştir”. Kadın biraz kurutulmuş yoğurt, biraz yağ ve iki koç getirip Muhammed’e verir. Muhammed, koçlardan birini alır, öbürlerini kadına geri verir. (Bkz. Ahmed İbn Hanbel, Müsned, 4/170 – 171; Dârimi, Sünen, Mukaddime/4.) Sf. 269, 270
Alıntı; Din Bu II (Tabu Can Çekişiyor) – Turan Dursun, (Kaynak Yayınları 4. Baskı Aralık 1990 – Sf. 269, 270) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın