“Namık Kemal’in oğlu Ekrem Bolayır’a Babası sürgünde iken bile Abdülhamit çok ilgi gösteriyor. Maalesef 1933’te Üniversitelerdeki Kemalist devrim sırasında tasfiye ediliyor (okuldan atılıyor). Namık Kemal’in bir beyti:
Musırrım (ısrarlıyım), sabitim ta can verince halka hizmette
Fedakârın kalır ezharı (yüzü, görüntüsü) daima kalbi millette.”
Alıntı: Aydın Üzerine Tezler I – Yalçın Küçük (Tekin Yayınevi 2. Basım 1985 – Sf. 535) kitabından birebir alınmıştır.
Yorum bırakın