Arabesk, yüzeysel izlenimlerin inatçı tekrarı anlamına geliyor. Estetiğin çölün tekdüzeliğini tekrarından kaynaklanan bir yanı var. Bir yanı ise İslam’ın süsleme sanatında motifleri son derece sınırlamış olmasıdır. Arabesk, estetik, çok az motifi inatla ve bıktıran ölçüde tekrarlamaya dayanıyor. Bugünkü “arabesk müzik” de, derine inemeyen acıların yüksek haykırışlarla tekrarlanması demek oluyor.
Geriye iki nokta var. Bir; bu tekelsi düzenin iltihaplaştıran süresi içinde, geniş yığınları kendinden uzaklaştırmak için uygun düşen bir etkiye sahiptir. İkincisi: Tutarlı olmak gerekiyor. Caz, Amerika’nın arabeskidir. Caz, zencinin, derinine alamadığı, kavramlaştıramadığı acılarını, üfleme sazlar ve davulla tekrarlayarak, dışarıya vurmasıdır. Üniversite yıllarında cazı sevemediğim için biraz, sıkılıyordum. Çünkü o sıralarda cazı sevmek ilericilik savılıyordu; bana denk düşmüyordu. Sf.261
Alıntı; Kürtler Üzerine Tezler – Yalçın Küçük, (Dönem Yayıncılık Ağustos 1990 – Sf. 261) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın