Bu kadar mı, idam edilenlerin bir bölümü yakınıydı ve bir bölümü ise çok yakındır. Albay Arif, “Ayıcı Arif” de derler, belki de ev halkından daha yakındı, görenler hep Mustafa Kemal ile kol kola hatırlıyorlar; hiç beklemiyordu, en son ana kadar en yakın arkadaşının bir şakası sayıyordu, çok neşeliydi, asıldı. Yakınlarını ölüme yollamak; sevgi fakültelerini söndürdüğünü düşünebilir miyiz, bundan sonra yalnızca çocukları sevebildiğini biliyoruz.
Yalnızca çocuk sevmek, ama sevebilmek olmamalıdır; sınırlandırılmış sevgi’yi, sevebilmek saymak zordur. Sf. 236
Alıntı; İsyan I – Yalçın Küçük, (İthaki 11. Baskı 2005 – Sf. 231) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın