Bilgi Bakkalı

Dördüncü Fasıl: Kuvvei Kazaiye, Yargı Gücü

Madde 53: Mahkemelerin teşkilâtı, vazife ve salâhiyetleri kanunla muayyendir (belirlenmiştir).

Madde 54: Hâkimler bilcümle dâvaların muhakemesinde ve hükmünde müstakil ve her türlü müdahalâttan âzâde olup ancak kanunun hükmüne tabidirler. Mahkemelerin mukarreratını Türkiye Büyük Millet Meclisi ve İcra Vekilleri Heyeti hiçbir veçhile tebdil (ortadan kaldırma) ve tağyir (değiştirme) ve tehir (geciktirme) ve infazı ahkâmına (uygulama hükümlerine) mümanaat edemez (mani, engel olamaz).

Madde 55: Hâkimler kanunen muayyen olan usul ve ahval haricinde azlolunamazlar (görevden alınamazlar).

Madde 56: Hâkimlerin evsafı, hukuku, vezaifi, maaş ve muhassasatları ve sureti nasıp ve azilleri (görevlendirme ve görevden alınmaları) kanunu mahsus ile tâyin olunur.

Madde 57: Hâkimler kanunen muayyen vezaiften başka umumi ve hususi hiçbir vazife deruhde edemezler (üstlenemezler). 

Madde 58: Mahkemelerde muhâkemat alenidir (yargılama açık yapılır). Yalnız Usulü Muhâkemat kanunu mucibince bir muhakemenin hafiyyen cereyanına (gizli yapılmasına) mahkeme karar verebilir.

Madde 59: Herkes, mahkeme huzurunda hukukunu müdafaa için lüzum gördüğü meşru vesaiti istimalde (kullanmakta) serbesttir.

Madde 60: Hiçbir mahkeme, vazife ve salâhiyeti dâhilinde olan dâvaları rüyetten imtina edemez (görüşmekten geri duramaz). Vazife ve salâhiyet haricinde olan dâvalar ancak bir karar ile reddolunur.

Alıntı; Teşkilâtı Esasiye Kanunu (1924 Anayasa’sı) – TBMM 1. Devre, (İnternet, Ocak 2010 – Sf. 13) internet sayfasından birebir alınmıştır.