Tuz madeninin yanından geçerek, iki saat boyunca korkunç bir yokuş indik ve Munzur çayının sol kıyısına, Tirişmeg’in (Türüşmek’in) karşısına vardık.
Kılavuzumuz Mesrop, çayda yıkanan gençlerden birine seslenip, geçudun nerede olduğunu sordu. Kürt delikanlı geçudu (geçidi) gösterdi; ama biz kendisinin önümüze düşüp bizzat önderlik etmesini istedik, ne kadar isterse karşılığını ödeyeceğimizi söyledik. Kürt kabul etti, ben de ne kadar istediğini sordum. Son derece ciddi bir tavırla sadece bir deste sigara kâğıdı istedi. Şaşırdım, şaka yapıyor sandım. Beş kuruş teklif ettim bizi çaydan geçirmesi için, ama o yine talebinde ısrar etti:
“Eğer kâğıt verecekseniz yol gösteririm, yoksa yok!”
“On kuruş vereyim.”
“Yok, yok ağa, ben öyle şeylerden anlamam. Siz şehirlisiniz, şeytan adamlarsınız. Siz insanı durduğu yerde kandırırsınız. Neyime lazım on kuruş dediğin? Eğer şimdi sigara kâğıdını verirsen, kadını ve çocuğu kucaklar geçiririm. Yok, vermiyorsan geçiremem, başka birini bulun.” Kürt’ün mütevazı, son derece samimi, aynı zamanda saf biri olduğunu anladım. Çıkardım, bir yerine iki kâğıt verdim. Baktı ki kâğıtlar iki deste, birini geri verdi.
“Bir tane için pazarlık ettim. Siz yanlışlıkla iki tane verdiniz, birini alın.”
“O da sana hediye olsun.” Sf. 57
Alıntı; Dersim (Seyahatname) – Antranik, Ermeniceden Çeviren; Payline Tomasyan, (Aras Yayıncılık, Kasım 2012, Sf. 57) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın