Daha sonra, arda kalan o insanların belirli bir kısmı Türkiye’den, Yunanistan’dan, Fransa’dan, Suriye’den, Lübnan’dan, Irak’tan, Mısır’dan, Balkan ülkelerinden ve Amerika’dan düzenli aralıklarla Doğu Ermenistan’a göç etmiş ve kendi evvelki memleketlerinin hatıralarını simgeleyen, Yerevan yakınlarında yeni inşa edilmiş (Aygestan, Sari Tağ [Tepe mahallesi], Şengavit, Nubaraşen, Vardaşen, Nor [Yeni] Butanya, Nor Areş, Nor Kilikya, Nor Arabkir [Arapkir], Nor Zeytun [Süleymanlı], Nor Sebastiya [Sivas], Nor Malatya, Nor Maraş [Kahramanmaraş]) mahalleleri yanı sıra Ermenistan Cumhuriyeti’nin farklı yörelerindeki (Nor Kharberd [Harput], Nor Kesarya [Kayseri], Nor Hacın [Haçin/Saimbeyli], Nor Ayntap [Gaziantep], Nor Musa Ler [Musa Dağ], Nor Yetesya [Urfa], Eçmiatsin (şimdi Vagharşapat), Hoktemperyan (şimdi Armavir), Ararat, Talin, Hıraztan, Leninakan (şimdi Gümrü), Kirovakan (şimdi Vanadzor) ve başka yerlere de yerleşmişlerdir. Sf. 35
Alıntı; Ermeni Soykırımı (Hayatta Kalan Görgü Tanıklarının Anlattıkları) – Verjine Svazlian, Ermeniceden Tercüme Edenler; Tigran Ter Voğormiyacıyan ve Petros Çavikyan, (Belge Yayınları, Kasım 2013, Sf. 47) kitabından birebir alınmıştır.
Yorum bırakın