Mevlâna ile günler süren halvet ile haldeş olduk ama sırlarıma vaki olmaya hazır görmek için onu da sınavlardan geçirmeliydim. Bu sınavlar önemliydi. Eğer diğerleri gibi en ufak bir tereddüt gösterirse, o gece sessizce Konya’yı terk edecektim.
Bir sabah odamın kapısını vurdu.
-Gel Mevlâna’m gel. Otur. Senden bir isteğim olsa yapar mıydın?
-Tabii söyle.
–Bana gönlümü eğlendirecek bir kadın getir.
Kalktı. Biraz sonra hanımı Kira Hatun’u getirdi.
-O benim can bacımdır, bu olmaz.
-Niye sokaktan yabancı bir kadın değil de eşini getirdin? Eşini hiç mi kıskanmıyorsun. Yoksa anladın mı niyetimi.
Mevlâna, Kira Hatun’a gidebilirsin, diye onu uğurladı. Sonra bana bakarak sen şehvetten, kadından uzaksın, bunu bildiğim için beni sınadığını anladım ve Kira’yı getirdim. Aynı zamanda sana verdiğim mesaj; Ey dost nem varsa yoluna fedadır. Sf. 57, 58
Alıntı; Aşkın Gözyaşları (Tebrizli Şems) – Sinan Yağmur, (Karatay Akademi Yayınları 260. Baskı, Mayıs 2011 – Sf. 57, 58) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın