Somoza’nın zorba yönetimine karşı çıkılmadığı sürece, Nikaragua’nın dert edilecek bir yanı yoktu.
Yönetime gerçekten de karşı çıkıldığında -1970’lerin sonlarında Sandinistaların yaptığı da buydu- ABD önce “Somoza’sız Somocismo [Somozaizm]” denen sistemi kurmayı denedi. Yani bütün o yozlaşmış sistem korunarak bir başkası başa getirilecekti. O işe yaramayınca Başkan Carter, Somoza’nın Ulusal Muhafız Birliği’nin bir ABD kuvvetleri üssü olarak kalması için uğraştı. Sf. 49
Sandinista reformlarının başarısı ABD’li planlamacıları çok korkutuyordu. Sf. 51
Sandinistaların, kaynakları yoksullara yönelik kullanmaya gayret etmekle (ve hatta bunda başarılı olmakla) neden oldukları nefret görülesi bir şeydi. Hemen hemen bütün ABD’li politika üreticilerinin paylaştığı bu nefret neredeyse bir çılgınlık noktasına vardı. Sf. 51
1981’de, Dışişleri Bakanlığı’nın içinden birisi böbürlenerek, “Nikaragua’yı Orta Amerika’nın Arnavutluk’u yapacağız,” diyordu. Yani yoksul, yalıtılmış ve siyaseten radikal bir Nikaragua’dan bahsediyordu. Böylece Sandinistaların Latin Amerika için yeni ve örnek niteliğinde bir siyasi model yaratma hayali mahvolacaktı. Sf. 52
Oxfam’ın doğru bir şekilde “iyi bir örneğin oluşturduğu tehdit” dediği şeyi sonlandırmak için yasalara aykırı bir ekonomik savaş ve beraberinde bir kontra savaşı başlattık. Sf. 52
Alıntı; Dünyayı Kim Yönetiyor? – Noam Chomsky, Söyleşiler; David Barsamian, Derleyen; Arthur Naiman, Ç; Ömer Çiftçi, (İnkılâp Yayınevi, 2. Baskı Temmuz 2014 – Sf. 49, 52 arası) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın