Bir hayvanı tanımlayan hedef, genlerini bir sonraki kuşağa aktarmasıysa yaşamını bir başka canlı için riske atmasının gerekçesi ne olabilirdi? Darwin’in soruya bulduğu çözüm, akraba seçilimiydi: Hayvanlar biyolojik akrabalarını korumak için özverili davranışlarda bulunurlardı. Wilson’ın başı çektiği evrim biyologları da buna paralel bir görüşün çevresinde toplaştılar: Ortak genler ne kadar fazlaysa akraba seçimi olasılığı da o kadar büyüktü. Sf. 143
Wilson yeni bir fikir ortaya attı: Sağkalım için ekip çalışmasına ihtiyaç duyan ortamlar vardı ve böyle ortamlarda işbirliğine eğilim, genetik yönden tercih ediliyordu. Ekip çalışmasının avantaj sağlamadığı diğer durumlarda hayvanlar, akrabaları pahasına olsa bile kendilerine öncelik vereceklerdi. Sf. 143
Alıntı; Yaratıcı Tür (Fikirler Dünyayı Nasıl Yeniden Yaratıyor) – David Eagleman ve Anthony Brandt, Çeviri; Zeynep Arık Tozar, (Domingo Yayınları, 1. Basım Nisan 2019 – Sf. 143) kitabından birebir alınmıştır.
Yorum bırakın