“-Efendiler! Bu kürsü artık onun sağlam mantığından ,… vatansever sözlerinden mahrum kalmıştır. Fakat .. Ruhu bizimledir. Âşığı olduğu hürriyet ve milli egemenliği biz ve bizden sonra gelecek şerefli Türk milletinin temsilcileri, yerine getirmekle, daima onun ruhunu şad edeceğiz. Ey gaddar el! Ey hunhar pençe! Ne istiyordun bu vatanperverden? Ey zalim! Ey alçak! Ne istiyordun bu hürriyet kahramanından? … Hiç mi insanlıktan nasibin yok? ….. siz azimli, metin ve kararlı kaldıkça ve millet böyle müdrik (idrak eder) oldukça, hiç kimsenin intikamı kalmaz! Efendiler, bu eşkıyalara, bu canilere silah veren kimdir? Olay olmadan önce bunu keşfetmeliydik. … Ortada bir suçlu varsa o da bizleriz. Böyle adamların eline silah verirken, bunların bu silahları nasıl kötüye kullandıklarını düşünmeli idik. Ömrü dağlarda, eşkıyalıkla geçmiş (Topal Osman’dan kasıtla. 1995) bir lâinin (lanetlinin) eline silah verdiğiniz için, bugünkü cinayetlere sebep oldunuz. Günahkârsınız! Tarih, bu günahı sizden soracak, benden soracaktır. O, sizin hürriyetiniz, şerefiniz, istiklâliniz için kurban gitmiştir ve biz hepimiz, onun yolunda giderken, onunki gibi şerefli ölümlere de hazırlanmalıyız! Bu azim ve karar ve imanla, Ali Şükrü Bey’in aziz hatırası önünde kemali hürmetle eğiliyorum!”
Alıntı: Cumhuriyet Devrinde Siyasi Cinayetler – Feridun Kandemir (Ekicigil Tarih Yayınları 1952 – Sf. 50, 51) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın