Yeni Cumhuriyet’in zaferi hiç de alçakgönüllü değil. Günde on kez bana yabancı, çıkarcı, Türk düşmanı diye sövüyorlar. Evde, Elise götüreceğimiz eşyaları ayırıyor.
Kovulmadığımızı, isteğimiz üzerine kendimize seçtiğimiz bir ülkeye gittiğimizi söylesem de kanmıyorum. Büyük sıçrayışa arzulu olan diğer Sefarad kardeşlerimizin aksine, kuşkusuz silahlı askerler bizi sınıra götürmüyor, ama bizleri geçim kaynaklarımızdan ederek, Türk vatandaşlığına geçmeye, adımızı Türkleştirmeye ve çocuklarımızı Türk okullarına göndermeye zorlayarak, Gazi bizi pekâlâ çıkışa doğru yönlendiriyor.
Osmanlı Yahudilerinin son züppeliği, kendilerini sürgün saymamaları olmuştur. Sf. 310
Alıntı; İstanbul’da Bir Yahudi Ailesi (İmparatorluk Çökerken) – Brigitte Peskine, Ç; Elâ Güntekin, (İnkilâp Kitapevi, 2005 – Sf. 310) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın