17 Eylül 1922 Pazar
Etrafıma bakıyorum ve biraz uzakta iki tanıdığı görüyorum. Birisi bir Musevi, adı İshak, Akhisar’dan komşumuz ve İzmir’deki evini doktor olarak birkaç kez ziyaret etmiştim. Diğeri Akhisarlı Hacı Osman adında dini fanatizmi ile tanınan bir tüccar. Her ikisi de bir kahvenin önünde oturmuş çay içiyorlar. .. Askerler, ellerinde elektrik lambaları, kadınların yanına gidiyor ve en çekici olanlara, ardından annelerine ve kız kardeşlerine alenen tecavüz ediyorlar. Kadınların çığlıkları kurbanlarının hayvani askerlerin pençelerinden kurtulmalarına yetmiyor.
Askerler, ellerinde elektrik lambaları, kadınların yanına gidiyor ve en çekici olanlara, ardından annelerine ve kız kardeşlerine alenen tecavüz ediyorlar. Kadınların çığlıkları kurbanların hayvani askerlerin pençelerinden kurtulmalarına yardımcı olmuyor. Bana o gün, şimdiye kadar dokunulmamış olduğunu söyleyen Arşaluys Köleyan’ı düşünüyorum. Soygun ve tecavüz gece yarısına kadar sürüyor. Tevkif edildiğim günden bugüne kadar bir dakika olsun uyumadım. Sf. 77
Alıntı; Bir Ermeni Doktorun Yaşadıkları (Garabet Haçeryan’ın İzmir Güncesi – Dora Sakayan, Ç: Atilla Tuygan (Belge Yayınları 1. Baskı Ocak 2005 – Sf. 77) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın