(Yervant Gobelyan anlatıyor;)
“Ancak Ahmedo’da beni ilgilendiren, öyküsünün bu yanı değildi. Arkadaşları ile Ermenice konuşuyor, toprak kazarken Ermenice şarkılar söylüyordu. Ermeniceyi de çok temiz, kusursuz denebilecek kadar düzgün konuşurken, birçok hayvanın, haşaratın isimlerini de çoğumuzun bilmediği kadar iyi biliyordu. Ağaç dibinde oturtup şarkı söyletirdim kendisine, eski Ermeni destanlarının şarkılarıydı bunların bazıları; oysa Ahmedo, Ermeni’nin anlamını bile bilmiyordu. Kendisinden bir şey öğrenemeyeceğimi anlayınca arkadaşlarına başvurdum; onlar da büsbütün şaşırtıcı bir yanıt verdiler ve dediler ki “Bu öyle bir Kürtçe ki, her Kürt bilmez, sadece Mutki’de ve bölgedeki bazı köylüler bilir ve anlar ama Ermeni diye bir şeyden haberleri yok!” Sf. 123
Alıntı; Yirmi Kur’a Nafıa Askerleri – Rıfat N. Bali, (Kitabevi Yayınları, 1. Baskı 2008 – Sf. 123) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın