Böylece kılıç miktarına dönüş, tımar sipahiliğinin nesiller boyunca aile mülkü halinde güçlenmesine engel olur. Esasen incelemeler tımarların elden ele büyük bir süratle devredildiğini gösteriyor. Bunlar yeniden tayin, terfi, feragat, mübadele ve mazuliyet yollarıyla gerçekleştiriliyor. Sf. 22
Sahib-i arz da dense, tımar “vazifeye bağlı maaş” niteliğindedir. Mülkün geliri değildir. Sipahinin hizmete yarar erkek evlatlarından birine veya birkaçına tımar verilir. Ama mutlaka aynı tımar değildir ve kıymeti de düşüktür. Sipahi tımarının “kılıç” denen ve bir başlangıç kadro maaşı teşkil eden çekirdek kısmı var. Gösterilen yararlılığa göre ilerleme zammı yapılıyor. Bu büyüme evlada tam ve aynen intikal etmez. Sf. 22
Alıntı; Osmanlı’nın Düzeni (Türklerin Tarihi, Altıncı Kitap) – Doğan Avcıoğlu, Yayına Hazırlayan; Doğan Yurdakul, (Kırmızı Kedi Yayınevi 1. Basım 2013 – Sf. 22) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın