Intsa Nışani Çemberciyan’ın Tanıklığı (D. 1898, Amasya)
1946’da Vatan’a göç ettik. Ermenistan’a [Hayastan] mı geldik, Vayastan’a mı biz de anlayamadık.
1948’de oğlumu siyasi suçlu olarak yakaladılar; zira o arkadaşlarına üç yüz gram ekmekle doyamadığını söylemişti. O arkadaşları kendisini ele vermişlerdi. Bir ay kalede kaldıktan sonra, mahkeme kararıyla onu Karaganda’daki kömür madenlerinde çalıştırmaya götürdüler. Orada yedi yıl hapis yattı; bizi ise dört kızımızla birlikte Altay Bölgesi’ne sürgüne gönderdiler.
Türk sürgününden sonra Ermeni sürgününü de yaşadığımız için, ben şansıma lanet okuyarak yaşadım. Ailemiz o soğuk bozkırlarda yedi yıl eziyet çekti. Stalin’in ölümü bazılarına üzüntü verdiyse de, bizim için kurtuluş oldu. Bizi akladılar. Geri döndük. Konut verdiler; ama biz artık sağlığımızı kaybetmiştik; kocam vefat etti. Sf. 515
Alıntı; Ermeni Soykırımı (Hayatta Kalan Görgü Tanıklarının Anlattıkları) – Verjine Svazlian, Ermeniceden Tercüme Edenler; Tigran Ter Voğormiyacıyan ve Petros Çavikyan, (Belge Yayınları, Kasım 2013, Sf. 515) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın