Artavazd Karapıti Kıtratsyan’ın Tanıklığı (D. 1901, Adapazarı)
Ermeni olsun, Türk olsun fark etmez, insan, insan olmalıdır. Sf. 608
Gitti bir parça nabat şekeri getirdi: “Götür bunu döv; toz haline getir. Suyu kaynat ve üstünü iyice suyla kapla; çocuğun yüzünü buhara tut. Sonra o şekeri gözlerine serp ve bağlayıp yatır” dedi.
Annem de öyle yaptı. Sabah gene aynısını yaptı. Bir de baktım ki, artık görmeye başlamışım. O zaman ben on yedi yaşındaydım. Rakka’da kaldık. Orada Araplar vardı. Gözlerim açılınca, kedi, köpek öldürmeye, bizimkiler yesin diye, onlara götürmeye başladım. Açtık, paramız yoktu. İşsizdik. Öyle bir duruma geldik ki, Araplardan sadaka dileniyorduk. Sf. 609
Alıntı; Ermeni Soykırımı (Hayatta Kalan Görgü Tanıklarının Anlattıkları) – Verjine Svazlian, Ermeniceden Tercüme Edenler; Tigran Ter Voğormiyacıyan ve Petros Çavikyan, (Belge Yayınları, Kasım 2013, Sf. 609) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın