Gayane Aduryan’ın Tanıklığı (D. 1909, Zeytun)
Gelip beni de bir yere götürdüler. İngiliz miydi, neydi bilmiyorum; iyi bir insandı; o bana sordu: “Ermeni misin?”
“Hayır” diye cevap verdim; zira beş yıl boyunca bizi o kadar alıştırmışlardı ki, artık biz de Ermeni olmadığımıza inanmıştık.
“Hiç akraban var mı?” dedi.
“Hiç kimsem yok” dedim, “yalnız küçük, zayıf bir annem vardı, herhalde o da ölmüştür.”
O zaman beni küçük, zayıf bir kadının oturduğu başka bir odaya götürdüler. O kadına sordular: “Bu mu senin kızın?” Ona daha önce üç kız göstermişlerdi. O da: “Hiçbiri benim kızım değil” demişti. Ama beni görünce: Dudakları titreyerek ağlamaya başladı; konuşamadı; yalnız: “Gayane!” dedi.
Ben annemin sesini hatırladım: “Anne!” dedim ve birbirimize sarıldık; ikimiz beraber ağlamaya başladık; ama ben Ermenice konuşmayı unutmuştum. Sf. 672
Alıntı; Ermeni Soykırımı (Hayatta Kalan Görgü Tanıklarının Anlattıkları) – Verjine Svazlian, Ermeniceden Tercüme Edenler; Tigran Ter Voğormiyacıyan ve Petros Çavikyan, (Belge Yayınları, Kasım 2013, Sf. 672) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın