Bilgi Bakkalı

  11 Nisan  1338 (1922) tarihinde İçtima: 24. Celse:3 Hafidir, Reisisâni Vekili Musa Kâzım Efendi.

Aşağıdaki notlar (TBMM GCZ III – Sf. 206, 213) kitabından birebir alınmıştır.

Ali Şükrü Bey (Trabzon); “-Efendiler bu arkadaşın (Maliye Vekili Hasan Saka Bey kastediliyor) yüzünden memlekete bir yıl içerisinde girmesi ihtimali olan 60 milyon lira Yunanlılara verilmiştir. Samsun’da bulunan iki Amerikalı şirketin tütün satın almak için başvurdukları halde yazışmalarının İngilizce olmasına bu hükümet razı olmadığı için, yazışmalarının sansüre tabi olmasına izin verdikleri halde izin verilmediği için, 60 milyon liralık bir tütün satılıp ta parası memlekete giremedikten başka, o para düşmanlarımızın kesesine girmiştir. Gitmiş, Kavala’dan (Yunanistan) almışlardır.”

 … Osman Bey (Kayseri); “-… Nitekim İngiltere bize silah satıyor.”

… Hüseyin Avni Bey; “-Köylü kadınların vergiden, aşardan, arazi vergisinden başka fazla olarak bir şey vermeye, hatta onu da vermeye zamanı yoktur. Böyle olduğu halde birde tekâlif ⁽¹⁾ suretiyle öküzünü, arabasını aldılar. Ey hocalar size manevi cesaret adına hitap ediyorum! Dinleyiniz! Burada bir Müskirat (alkollü içeceklerin) Kanunu yapıldı. Fakat akşamları her gün rakı içiyorlar. … Efendiler meydanda bir gerçek vardır. Eskiden rakı içenler gene içiyorlar, zavallı köylü üzüm yetiştiriyor eskiden 50 kuruşa satarken bugün 10 kuruşa satıyor.”

Süleyman Sırrı Bey (Yozgat); “-Rakıyı içenler Men’i Müskirat Kanunu’nu yapanlardır.”

Hüseyin Avni Bey (Erzurum); “-Üzümün kıyyesi (bir ölçü birimi) 50 kuruş iken 10 kuruşa inmiştir ve artık herkes bağ yetiştirmekten sarfınazar (vazgeçme)  etmiştir. Memleketin içerisinde yine sefih insanlar Yunanlılar aracılığı ile gelen rakıları içmekte ve memleketten para serbestçe gitmektedir.” (TBMM GCZ III – Sf. 213)

 Alıntı: TBMM Zabıt Ceridesi Cilt: 19 (6.04.1922 / 6.05.1922) (TBMM Matbaası 1959 yılı 3. Baskı – Devre;1 Sene; 3, İçtima; 24, Celse: 3 hafidir (Gizlidir): (TBMM GCZ III – Sf. 206-213) kitabından birebir alınmıştır.

BAKKAL’IN NOTU ⁽¹⁾ Tekâlif; Osmanlı da bir tür vergi, ne amaçla alınırsa o amaca harcanma ve vatandaşa iade edilme şartı var. Başkumandanlık emri ile halktan Tekâlifi Milliye alındı ama iade edilmedi.