Cumhuriyet kurulduğu zaman mevcut olan pek az elektrik üretimi ve dağıtımı belediye santralları şeklinde idi ve yabancılara aitti. Bu santraller çok zorlanmıştı ve çok verimsiz olarak işletiliyordu. Bunlar kamulaştırıldılar. Daha sonra yeni belediye santralları kuruldu. Yerel santralların sayısı 1923 yılında 2 iken 1945 yılında 190’a çıktı ve kurulu kapasite de aynı dönemde 30.000 kilovattan 107 bin kilovata yükseldi. 20 milyonluk Türkiye’de 1945 yılında elektrikli hane sayısı 335 bin idi ve 107 bin kilovatlık toplam kapasitenin 83 bini İstanbul, Ankara ve İzmir’e gidiyordu. Sf. 227
Alıntı; Quo Vadimus? Nereye Gidiyoruz? – Yalçın Küçük, (Tekin Yayınevi, 2. Baskı 1988 – Sf. 227) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın