1924 yılı Mart ayında Abdülmecit Efendi’yi bir gece birden bire yurttan ayrılmaya zorlamışlar, onun iki gün hazırlık yapmak için istediği izni bile, Büyük Millet Meclisi’nden çıkan kanunu kendisine gösterip, “Dakika tehiri mucibi idamdır” (bir dakika gecikmesi idam sebebidir) gerekçesiyle vermemişlerdi.
Abdülmecit Efendi’yi Çorlu İstasyonu’na kadar otomobille götüren şoförü Mustafa, o olayı sonradan bana anlatmıştı. Ben burada yazılarla ilgisi bulunduğundan anlatmadan geçemeyeceğim:
Mecit Efendi bu sözlerden çok duygulanmıştır. Üzüntüsünü belli etmemeye çalışıyor, ama boş:
-“Ah ne olurdu, beni de bu vatanın bir köşesinde gözaltında bıraksalardı” diyebiliyor. O anda Mecit Efendi’nin gözlerinden bir dizi yaşın süzüldüğünü görüyor.
Aradan çok zaman geçtiği halde şoför Mustafa, hiçbir zaman bu konuşmayı aklından çıkarmadığını söylemektedir.
Halife Türkiye’den ayrıldıktan sonra İsviçre sınırında büyük güçlüklerle karşılaşmış. Dört karısı olduğu için oranın kanunlarına göre içeri sokulmak istenmemiş. Ancak devlet başkanının özel izniyle İsviçre’ye girebilmiştir. Sf. 219, 220
Alıntı; Atatürk’ün Uşağı Cemal Granda Anlatıyor – Cemal Granda, (Kristal Kitaplar, 1. Baskı Mart 2007 – Sf. 219, 220) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın