Şerif Bey (Köprülü Şerif İlden) anlatıyor;
“Enver çocukluğundan beri azimkâr ve muannid (inat) bir tabiatta idi; hilkatinde (yaratılışında) hakperestlik (adil olmak) ve insaf fazileti pek azdır. Terbiye-i fikriyesi (düşünce eğitimi) için okuduğu âsârı (eserleri) – İlmî, askerî, felsefi ne olursa olsun- kendi düşüncesine uydurarak anlardı. Çünki nefsine itimadı (kendine güveni) çok idi. Hiçbir gün “Acaba benim fikrime muhalif olan şu hüküm doğru olamaz mı?” dememiştir, diyemezdi. Bu sebeple terbiye-i fikriye ve İlmiyesi mahdut (hudutlu, sınırlı) bir daireden dışarı çıkamamıştır. Enver, idefiks ile örülmüş, tıpkı sert bir ceviz gibi, çetin ve küçük bir dimağ (akıl) sahibi olarak kaldı. Gözü bir şeyden yılmaz, emsalsiz (örneği olmayan) bir cesaret-i şahsiyyeye (kişisel cesarete) mâlik (sahip) mesâil-i mühimmede (önemli işlerde) kendi nefsinden başka kimseye itimat edemez. Müstesna (ayrıcalıklı) ruhlu bir ucubedir (tuhaf yaratıktır). Gördük ki bu ucube, o mezâyâ-yı garibesiyle (tuhaf meziyetleri ile), bu âlemde ancak ve ancak büyük bir diktatör olabilirdi. Kıymet-i askeriyyesi arkadaşlarından geri idi.
Hafız Hakkı merhum gayet temiz ve saf hilkatte (yaratılışlı), zeki ve hafızası kuvvetli bir zabit idi. Hafız Hakkı bu toprağı bir köylü aşkıyla, bir köylü safvetiyle (saflığıyla) severdi. Tabiat itibariyle Enver’in büsbütün zıddı, kalender meşrep, geniş yürekli idi.”
Alıntı; Hafız Hakkı Paşa’nın Sarıkamış Günlüğü – Yayınlayan; Murat Bardakçı, (T. İş Bakası Kültür Yayınları, Birinci Basım 2014 – Sf. 15) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın