(Belge 6; V. T. Maevskiy, Van Vilayeti. Askerî-İstatistikî Tasvir, Kafkasya Askerî Bölge Karargâhının Yayını, Tiflis 1901 – Etnografik Deneme – Ermeniler.)
Ermeniler, tasarruf yapmak konusunda istisnai ve olağanüstü bir yeteneğe sahiptirler. Öyle ki günlük ihtiyaçlarını minimum düzeye indirmeyi her zaman başarmışlardır. Yeme-içme, giyim-kuşam ve eğlence konularında yeterli servete sahip olsalar bile aşırılığa kaçmaz ve çok mütevazı bir hayat yaşarlar. Genlerinden gelen bu alışkanlıkları sayesinde ticarete çok yatkındırlar. Gerçekten de onlara rakip olabilecek Rumların olmadığı şehirlerde ticarî sınıfın büyük bir kısmını Ermeniler oluşturmaktadır. Bunlar uygun her fırsattan yararlanarak büyük bir ustalıkla halkı sömürmeyi başarıyor ve bunu yaparken Kürt, Türk ve Ermeniler arasında bir ayrım gözetmiyorlar. Soydaşları olan köylülerin ihtiyaçlarına da ilgisiz kalıyorlar. Ermeni köylülerin ifadelerine göre herhangi bir yerde öşürü toplayan memur Ermeni kökenliyse, o memur mutlaka halkı fazla vergi toplamakla tehdit etmektedir. Ermeni memurların yaptıkları, Türk memurlarının en kötü rüşvet olaylarından dahi daha korkunçtu. Sf. 91
Alıntı; Türkiye’de Ermeni Meselesi (Rus Genelkurmay Başkanlığı Belgeleri) – Hazırlayan; Mihail Bashanov, Çeviren; İlyas Kemaloğlu (Kamalov), (Türk tarih Kurumu Yayınları 2013, Sf. 91) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın