Yeğsa Antoni Khayacan Yan’ın Tanıklığı (D. 1900, Kharberd [Harput], Habusi Köyü)
Ben Kharberd’in Habusi Köyü’nde doğdum. Köprünün öteki tarafı Palu’ydu. 1922 yılına kadar oradaydım. Köyümüzde pek çok ağaç ve çiçek vardı. Biz altı yüz haneydik; içimizde kasap, marangoz, ayakkabıcı, çiftçi vardı; hepsi de Ermeni’ydi. Sf. 386
Köyümüzde bir kilise ve okul vardı. Okulumuz Protestan okuluydu. Kharberd’de Yeprat Koleji vardı; orada Amerika’da eğitim almış hocalar ders veriyordu. Sf. 387
Sonra, 1936’da Ermenistan’a geldik. Gözyaşlarım kana dönüştü. Ekmek karnesi vermediler. 1937’de kocam koyun kesip etini satıyor diye ihbar etmişler, kocamı hapsettiler. Ona ekmek ve tütün götürüyordum. Sonra duydum ki, onu Sibirya’da öldürmüşler. O kadar zavallıydım ki, dileniyordum. Kaç evde çalışıyordum. Bez dokuyordum, iki çocuğum da fabrikaya geliyordu; çünkü onlara evde bakan kimse yoktu. Yalnız Türkler değil, Ermeniler de bana eziyet ettiler. Sf. 388
Alıntı; Ermeni Soykırımı (Hayatta Kalan Görgü Tanıklarının Anlattıkları) – Verjine Svazlian, Ermeniceden Tercüme Edenler; Tigran Ter Voğormiyacıyan ve Petros Çavikyan, (Belge Yayınları, Kasım 2013, Sf. 386 ile 388 arası) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın