Çıkış’ı, Çöküş’tedir.
Türkiye’de, 1919 yılına kadar bir Yunus Emre yoktu, vardı, önemsenmezdi, benzerleri çoktu, pek çok köylü sufı’den birisiydi 1919 yılında, Yunus’u çıkaran ve lanse eden, Köprülüzade Fuad oldu. Osmanlı mutlak olarak çökmüştü, umut yoktu ve gelecek bilinmiyordu, din bile fazlaydı ve sadece ağlamak ve bir bilinmez ile birlikte yanmak vardı. Çöküş’te, akla, mantığa ve bilime düşmanlık var; insanın cahil olmak istediği ve cehalete tapındığı bir dönemdir.
Desublimasyon ve derezonment döneminde çıkmaktadır. Ümit Toprak, desinstruction diyordu, cahilleşme ve bayağılaşma da diyebiliriz.
İhtiyaç, icadın anasıdır.
Yunus Emre, vücut olmuş cehalettir. Cehaletin rehber sayıldığı bir dönemde çıkmıştır ve daha doğrusu, çıkarılmıştır. Bir “İcat” olduğunu söyleyebiliyorum. Sf. 122
Alıntı; Çöküş (Gizli Tarih) – Yalçın Küçük, (Mızrak Yayınları, 1. Baskı 2010, Sf. 122) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın