(Mapushaneden Kemal Tahir’e Mektup)
Annemin gözü, yani ameliyat olmayanı hâlâ öyle, bir tanesi ameliyat oldu, ötekisi eskisi gibi, fakat o durup dinlenmeden tek gözle resim yapıyor. Anlıyorum ki, daha doğrusu bir kere daha anlıyorum ki, bu dünyada ihtiyarlamamak, kör olmamak, yaşamak için, güzel — en geniş manasıyla — bir şeye bağlanmak ve onunla faal münasebette bulunmak biricik çaredir. Sevmek —en geniş manasıyla sevmek— ihtiyarlığı, hastalığı ve ölümü yeniyor. Sf. 297
Alıntı; Kemal Tahir’e Mapushaneden Mektuplar – Nazım Hikmet, (Adam Yayınları, 2. Baskı 1975 – Sf. 297) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın