Bu erken homininler parçalanıp çürüyen cesetleri gördüklerine göre, ölüm gerçeğinin kesin olarak farkına varmışlardır. Ve yakınları öldüğünde, birçok hayvan gibi üzülmüş, kayıplarının yasını tutmuşlardır. Üzüntü ve empati duygusu, bazı Neandertallerin ölülerini bir merhamet işareti olarak ya da cesetleri yırtıcılardan korumak için neden gömdüklerini de açıklayabilir. Ölüm, günün sonunda güneşin batması ve yaz sonunda sıcak havaların kaybolup gitmesi gibi bir gerçek hâline gelmiştir, ölüm, başkalarının başına gelen bir şeydir; bunun sizin de başınıza geleceğini anlamak için geçmişten biriktirdiğiniz tecrübelerinizi kullanarak kuramsal ve duygusal olarak kendinizi tamamıyla gelecek içinde düşünebilmeniz gerekir. Kısacası, otobiyografik bir bellek edinmiş olmalısınız. Sf. 138
Alıntı; Beynin Evrimi ve Tanrıların Ortaya Çıkışı (İlk İnsanlar ve Dinlerin Kökeni) – E Fuller Torrey, Çeviri; Erkan Aktaş, (Paloma Yayınevi, 3. Baskı Ekim 2019, Sf. 138) birebir alınmıştır.
Bir Cevap Yazın