Biri, “Keçiyi öldürün!” diye bağırdı. “Bütün suç onda!”
Bir zamanlar, Yeni Gine halklarından biri olan Motu-Motular arasında bir salgın hastalık baş göstermişti, insanlar birbiri ardına ölüyordu. Her evden inlemeler ağlamalar duyuluyordu. Tüm kabile dehşete kapılmıştı.
Böyle korkunç bir hastalık nereden gelmiş olabilirdi? Düşündüler, taşındılar ve sonunda hastalığın bir grup beyaz adamın, bir misyoner ile ailesinin gelişinden sonra ortaya çıktığını anımsadılar. Hastalık onlarla birlikte gelmişti.
Bu onlara doğru bir açıklama gibi görünüyordu. Böylece yerliler mızraklarını ve bumeranglarını alıp misyonerin kapısına dayandılar. Evin etrafını sarıp “Beyazlara ölüm! Bize büyü yaptılar! Bizi hasta ettiler!” diye bağrışmaya başladılar.
Korkudan bembeyaz kesilen misyoner kapıyı açtı ve “Sevgili kardeşlerim…” diye konuşmaya çalıştı.
Ama yerlilerin vahşi haykırışları onun sesini bastırıyordu. Onlara laf geçirene kadar akla karayı seçti. Zavallı misyoner, can havliyle konuşmasından olacak, hayatında hiç bu kadar etkili sözler sarf ettiğini hatırlamıyordu. O sırada yerlilere yaptığı konuşmayı şimdiye dek verdiği tüm vaazlarda duyabileceklerinizden daha canlı imgeler ve ikna edici kanıtlarla donatmıştı. Çünkü vaaz verdiği zaman başka insanların ruhlarını kurtarmaya çalışıyordu; şimdiyse, kurtarılması gereken kendi hayatıydı.
Bağrışmalar dindi. Yerliler dinlemeye başladılar. Zaman kazanmıştı, ama hâlâ zor durumdaydı. Ansızın, misyonerin şansına, bahçeyi çeviren çitin ardında bir keçi belirdi. Keçi kalabalığa baktı; kalabalık keçiye baktı. Yerlilerin aklı yeniden çalışmaya başladı. Keçi misyonerle birlikte gelmişti. Hastalığı getiren belki de keçiydi!
Biri, “Keçiyi öldürün!” diye bağırdı. “Bütün suç onda!”
Keçinin yazgısı belli olmuştu. Birkaç düzine el uzanıp çiti yıktı. Misyoner, olan biteni sessizce izledi, keçisini kurtarmak için bir şey yapmadı. Mızraklarıyla zavallı hayvanın işini bitiren kalabalık neşeli zafer çığlıkları atarak dağıldı.
Aradan birkaç gün geçti. Hastalığı yayan keçi cezasını bulmuş olmasına rağmen salgın sona ermedi. Yerliler tekrar sebep aramaya başladılar. Öldürdükleri keçinin yanı sıra misyonerin yanında iki keçi daha getirmiş olduğunu hatırladılar.
Böylece evin etrafını tekrar sardılar ve bu iki sakallı suçlunun kendilerine teslim edilmesini istediler. Misyoner bu kez direnmeye karar verdi. “Bugün iki keçimi istiyorlar, yarın ineğimi isteyecekler, öbür gün kim bilir ne isteyecekler?” diye düşünüyordu.
Bu yüzden keçileri vermeyi kesinlikle reddetti. Onların hiç suçu olmadığına yemin etmeye hazırdı.
Peki, o zaman suç kimdeydi?
O sırada evin penceresinden içeri bakan birkaç yerlinin gözleri duvarda asılı duran resme ilişti. Bu resim, üzerine zengin gösteren gece giysileri giymiş bir kadına aitti. Göğsüne yıldız biçimli nişanlar asılmış, başına da küçük bir taç yerleştirilmişti. Bu resim, o zamanlar İngiltere’nin hükümdarı olan Kraliçe Victoria’nın resmiydi.
Londra’da, binlerce kopya halinde üretilen böyle resimleri her dükkânın, her tavernanın duvarına asmak adettendi, ama burada, Motu-Motuların ülkesinde insanlar bir kraliçe resmine pek sık rastlamıyorlardı.
Birkaç saniye sonra tüm yerliler resme bakıyorlardı. Artık her şeyi anlamışlardı: Suçlu, resimdi! Motu-Motu kabilesinin başına bu korkunç belayı işte bu resim sarmıştı.
Tekrar bağırıp çağırmaya başladılar. Mızraklarını sallayarak evinin içine doluştular. Olayın nasıl sona erdiğini bilmiyoruz. Yerliler belki İngiltere kraliçesinin resmini paralamakla yetinmişler, belki de öfkelerini daha önce hiç görmedikleri bir başka şeye yöneltmişler, hınçlarını misyonerin terliklerinden, pembe güllerle süslenmiş porselen bir çay fincanından ya da sarkacı uğursuzca sallanan duvar saatinden çıkarmışlardır. Sf. 114, 115, 116
Alıntı; İnsan Nasıl İnsan Oldu – Mikhail İlin ve Elena Segal, Çeviri; Ahmet Zekerya, (Say Yayıncılık, 20. Baskı Ekim 2019, Sf. 114 ile 116 arası) birebir alınmıştır.
Bir Cevap Yazın