“Altmış yıl önce (1876) yapılmış Mebus seçimi hakkındaki geçici kanun bu güne kadar devam etmiştir. Anayasa da dâhil olduğu halde bütün kanunlar değişmiş olmasına rağmen istibdat (baskı) devrinin hürriyetlere zincir vuran bu seçim kanununun değişmemesi incelemeye değerdir. Mebus seçiminde iktidarı elinde bulunduranlar, belediye seçimiyle temel atarlar. .. Bunlar aracılığı ile ikinci seçmenler (delegeler) seçilir. Artık milli irade bunların (bu delegelerin) bazicesi (oyuncağı) olurdu. … Diğer seçimlerde iktidarın korunması hırsı ile türlü türlü baskı ve zorlama yapılarak halk bizar (bezgin) edilmiş, bu seçme hakkından vazgeçirecek kadar gevşetilmiştir. … Eğer gerçek Cumhuriyet rejimi kurmak istiyorsak böyle, devletin gücüne ve parasına dayanmaktan vazgeçmeliyiz. Gönül arzu ediyor ki milletimiz oyunu serbestçe kullansın. Köylere kadar seçim sandıklarını belediye heyetleri ve jandarma götürecekse hiç zahmete gerek yoktur. Hürriyetine sahip olarak tarafsız denetleme ve gözetleme altında oy kullanımına imkân verilmez ise, sandığı taşıyacak mahlûka şimdiden acırım. … Cumhuriyet denildiği günden beri, Cumhuriyetin gereği olan parti kurulmalarına imkân vermeyen ve karşılıklı taahhütlerle ömür boyu koşulu ile değişmez başkan ve değişmez Mebus sözleşmesiyle devam edip, bugün yalnız sözünü kaldırıp özünü koruyacağını, birinin bağırması diğerlerinin alkışlaması ile yenilenen bu akdin (anlaşmanın) anlamını anlamayan bu memlekette kimse yoktur.”
Alıntı: Hüseyin Avni Ulaş’ın Son Yılları – Mehmet Ulaş (Berksoy Yayınevi 1952 – s. 16, 17) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın