16 Ekim 1922’de Mussolini 40 bin yandaşıyla birlikte Roma sokaklarında yürüdü. 100 binden fazla vatandaş faşizme olan desteklerini göstermek için sokakları doldurdu. İtalya’nın kral vekili olan eski Kral Emmanuel, bu manzara karşısında o kadar korkmuştu ki faşistlere hemen yeni bir hükümet kurma sözü verdi. Bir gece sonra Mussolini içişleriyle ilgili tüm bakanlıkları ele geçirdi. Dışişleri, sömürgeler, kurum ve kuruluşlar, silahlı kuvvetler ve kamu hizmetleriyle ilgili bütün bakanlıklar Mussolini’nin kontrolündeydi artık. Birkaç ay içerisinde endüstriyel üretimin çarpıcı bir şekilde artması sayesinde ekonomik koşullar düzeldi ve enflasyon düştü. Grevler ve iş bırakma eylemleri son buldu. Komünistler sessizliğe gömüldü. Parlamentonun devrik üyeleri makamlarından dışarı atıldı. Her şey rayına oturmuştu artık. “Katoliklik,” diyordu yeni diktatör, “mükemmel bir ruhani ve ahlaki güç. Şu andan itibaren İtalyan Devleti’yle Vatikan arasındaki ilişkilerin dostane olacağına inanıyorum.”
Mussolini, Kilise‘ye olan dostane duygularını göstermek için İtalya’da farmasonluğu yasakladı, neredeyse iflasın eşiğine gelen Kilise kurumlarına yardım etmek için devlet gelirlerinin bir kısmını Kiliseye ayırdı ve Katolik ruhban sınıfını vergiden muaf tuttu. Sf. 28, 29
1925’te Mussolini aklındaki “Faşist Devlet” fikrini iyiden iyiye şekillendirmişti. “Her şey devlete tabii olacak; hiçbir şey devlete karşı ya da devletin dışında olmayacak.” Mussolini, hayalindeki faşist devleti İtalya’daki hayatın her alanına etki edebilecek bir güç olarak görüyor, ahlaki, politik ve ekonomik durumu kontrol altına almayı umuyordu. Faşizmi, “ulusal platformda organize edilmiş, çok güçlü, otoriter ve demokratik” olarak tanımlıyordu. Sf. 29
Alıntı; Vatikan Sırları (Para, Cinayet ve Mafya Üçgeninde) – Paul L. Williams, Ç: Handan Eğlence, (Güncel Yayıncılık, 2. Baskı Eylül 2004 – Sf. 28, 29) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın