1967 yılında Demirel, Türkiye’yi Amerika’dan bir milim uzaklaştırmak karşılığında, Sovyetler Birliği’nden, Türkiye İşçi Partisi’nin kellesini istiyordu. Çünkü 1965 Seçimi, Demirel’i başbakan yaparken on beş isimsizi de, “Tip milletvekili” olarak meclise gönderiyordu; “biz” her kademede Tipliler Türkiye’de Başbakan’a “morrison” diyor ve Demirel’i başbakan olmakla birlikte, ülkeyi yönetemez hale getiriyorduk. Şimdi nasıl Netanyahu Erbakan bunalıyorsa, o zaman da Başbakan Demirel nefes alamıyordu. Kendisi de Moskova’ya açılırken düşürülen Adnan Menderes’in oğlu Aydın Bey, bana, “Anlaştılar Hocam, Tip orada bitti” diyordu.
Doğrudur. O zamana kadar hükümeti bunaltan biz Tip’liler o tarihten itibaren birdenbire kendimiz bunalır hale geliyorduk; sanki herkes ipinden boşaltılmıştı ve Tip, kendisi dışında solun hedefi olmuştu. Bir: Sovyetler en çok, şimdi aramızdan göçük, sevgili dostum Doğan Avcıoğlu’nun başında bulunduğu radikal askeri “devrim” hareketini destekliyordu; Ordu içinde pek çok cuntalar oluşmuştu. Zamanın Mit ajanı Mahir Kaynak da, Madanoğlu Cuntası içindeydi ve cuntayı izliyordu; Kaynak çabuk fark edildi, Avcıoğlu bana daha sonra Kaynak konusunda kendilerini Sovyet ajanlarının uyardığını anlatıyordu. Avcıoğlu, bir Tip muhalefeti yapıyordu. İki: Mihri Belli sessizliğini bozmuştu ve “milli demokratik devrim” adıyla, Avcıoğlu’na yakın ve gençleri toplayan bir Tip muhalefeti başlatmıştı. Üç: Tkp henüz pek zayıftı. Ancak Tip’e yakın sekreteri Baştimar’ı tasfiye edip, karyerist İsmail’i yerine geçirmişti; Laz İsmail, Belli’yi sevmemekle birlikte, milli demokratik devrim teziyle Tip’e karşı kampanyaya katılıyordu. “Bizim Radyo” Tip’e karşı mücadelesinde ısınıyordu. Dört: O zamanlar solda görünen ve her zaman Mit ile kucak kucağa olan Cumhuriyet gazetesi, Tip muhalefetini de körüklüyordu. Sf. 104
Alıntı; Tarihçe – Yalçın Küçük, (Akış Yayıncılık, Ocak 1997 – Sf. 104) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın