Bilgi Bakkalı

Behçet Cantürk ve arkadaşlarının duruşması, Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 4 No’lu Askerî Mahkemesi’nde başladı. Sf. 159

“Bu iddianame, hayalî bir mafya çetesinin oluşturulması için polisin yazdığı bir senaryodur. Ekonomik ve siyasî yönden güçlenmemi istemeyen kan düşmanlarım ve egemen güçler, bu oyunun tezgâhlanmasında başrolü oynadılar…”

Askerî hâkim araya girerek, “Egemen güçlerden ne kastediyorsunuz?” diye sordu. Behçet Cantürk, “Bazı politikacıları ve Diyarbakır’ın önde gelen bazı ailelerini” diye yanıtladı.

Savunmasına, yaşam öyküsünü ve iş hayatını anlatarak devam eden Behçet Cantürk, “hedef adam” seçilmesinin nedenini, genç yaşta büyük başarılar sağlamasına ve annesi ile teyzelerinin Ermeni olmasına bağlıyordu.

Behçet Cantürk, “kendisini idam sehpasına götürecek senaryoların kimler tarafından hazırlandığını” da örnekler vererek açıklıyordu:

“Bana bu oyunu oynayanlar Diyarbakır Narkotik Şube Müdürü Halil Sultar ile Herko İplik Fabrikası’nın başında bulunan emekli General Ragıp Cengiz’dir. Ragıp Cengiz, borç verdiğim paraların üzerine yatmak istiyor. Halil Sultar ise kirli çamaşırlarını ortaya dökeceğimden korkuyor.” Sf. 160

“Annem Ermeni’ydi. Babam kaçırdı, Müslüman ve Türk yaptı. İftihar edilecek bir olay. Herkes benim babam gibi yapsaydı, Ermeni sorunu kalmazdı.

Annem Ermeni olduğu için ASALA köpekleriyle bir tutuluyorum. ASALA köpekleriyle hiçbir zaman işbirliği yapmadım. Bu polisin bir senaryosudur. Günlerce işkence yaptılar. Erkeklik uzvumda sigara söndürdüler. Çırılçıplak askıya astılar. Ailemi karşıma getirdiler; ‘Konuşmazsan aynısını yapacağız’ dediler, iki eşimin yanında bana işkence yaptılar.

Benim CHP’li olmam ve CHP ilçe başkanlığı yapmış bulunmam nedeniyle, polis bana daha da fazla işkence yaptı. SODEP’e yardım ettiğim yolundaki iddiaları kabul ettirmek istediler. SODEP’e 10-15 milyon lira verdiğimi, Diyarbakır örgütünün benim yardımlarımla kurulduğunu kabul ettirmeye çalıştılar. Benim politik geleceğimi yok etmek istediler..” Sf. 160

Alıntı; Behçet Cantürk’ün Anıları – Soner Yalçın, (Doğan Kitap, 15. Baskı Ekim 2005 – Sf. 159, 160) kitabından birebir alınmıştır.