Ahmet Emin Yalman anlatıyor;
Sıdıka Avar’ı dinlerken, bu ufacık tefecik, kır saçlı kadın gözümde büsbütün efsaneleşiyordu.
-Peki, böyle gece yarıları, kuş uçmaz, kervan geçmez dağ yollarında yanınızda 19 yaşında bir sürücü çocukla, hatta bazan hiç kimse olmadan, korkmuyor musunuz?… Dedim. Gülümsedi:
-Bugün için artık bu kahramanlık olmaktan tamamen çıktı, lakin senelerce önce ilk defa bu işe başladığım zaman Abdullah Paşa:
-Kızım, kelleni koltuğunun altına alıyorsun, senin yanına jandarma verelim…” demişti.
Derhal itiraz ettim:
-Müsaade ederseniz jandarmasız gideyim, efendim..,
“Bu işte ancak bir şeyden istifade edecektim.: Civar halkını çok iyi tanıyordum. Bu dağlarda yalnız kadına kimse dokunmaz.” Bu, büyük uğursuzluk addedilir. Halk iki şeyden büyük şeamet duyar: Bir kısmı tavşan eti yemekten, fakat umumiyetle yalnız giden kadına el sürmekten… Hatta bîr defasında, Haydaran Aşiretinin reisine benim için:
-Buralara gelip giden bir kadın var. Kızlarımızı okutmaya götürüyor. Şunu vuralım. Ne dersiniz”? diye sormuşlar. Seyid:
-Sakın ha… demiş, yalnız bize, bizim köye değil, bütün dağlara hayatınız boyunca gideremeyeceğiniz bir uğursuzluk saçarsınız. Yalnız kadına dokunulur mu?… Aklınızı mı kaçırdınız siz?…
İşte daha o zamanlar benim, eğer siz böyle tâbir ediyorsanız, kahramanlığımın sırrı bu idi. Buralardan tek başına, erkeksiz olarak geçen bir kadın, yanında aslan gibi altı erkek muhafızla giden kadından çok daha emniyettedir. Sf. 130
Alıntı; Dağ Çiçeklerim – Sıdıka Avar, (Öğretmen Yayınları, İnternetten PDF, Ekim 2011 – Sf. 130) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın