(Bu olayı önce Lütfü Bornovalı’nın Mayıs 1948 tarihli sayısında yazdığı yazısından izleyelim)
“Hüseyin Avni bana, yirmi beş yıldır bu memlekette işkence ile yaşadım. Birçok yakınlarım da dâhil olmak üzere büyük bir kitlenin, hastalıktan korkar gibi benden kaçtıklarını gördüm. Millet ve memleket meselelerinde hizmetimi teşvik edecek şekilde bir tek yardım elinin bana uzandığını hatırlamıyorum. Milletten aldığım şerefi mezara kadar götürmektense onun yolunda harcamağı tercih ederim. (Diyerek Nuri Demirağ’la birlikte Partiyi kuruyorlar ama kötü niyetli adamların girmelerine engel olamayınca istifa ediyor. Milli Kalkınma partisinde 1945’de söylediği nutuk:)
“Bu milletin Meclis’inde yirmi yıldan beri hürriyet ifade eden tek kelime söylenmedi. Cumhuriyet ancak hürriyet ile olur. Hürriyete dayanmayan bir Cumhuriyet aldatıcıdır. Türk milletinin reşit olmadığını (sağlam düşünecek olgunluğa erişmediğini) iddia eden varsa, o kendi rüştünü inkâr etsin. Ey Türk genci, mutluluğu sağ-sol ayrımında değil, vicdan ve aklıseliminde ara! Demokrasinin gerçekleşmesi için en büyük araçlardan biri de doğru propagandadır. Ömür boyu şartı ile olan bir Cumhurbaşkanlığı kıp kızıl bir istibdattan başka bir şey değildir. … İstibdat kimin tarafından gelirse gelsin lanet olsun. Devletçilik bir takım olağan dışı teşkilat (kurumlar) doğurdu. Birtakım sefiller milyoner oldu. Türk çocuklarının kanı kurudu. (İnönü yeni kurulan partilere yardım etmelidir diyor.) Benim gibi bir adam tarafından söylenen bu sözler İnönü için en büyük ödüldür. Evet, ben yirmi beş yıldır muhalifim. Ama neye? Haksızlığa, kanunsuzluğa ve istibdada muhalifim.
Alıntı: Hüseyin Avni Ulaş’ın Son Yılları – Mehmet Ulaş (Berksoy Yayınevi 1952 -s. 20) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın