(Müzeyyen Senar Anlatıyor)
Ben yaklaştıkça dikkatini onlardan ayırdı ve göz ucuyla beni takip etmeye başladı. Birkaç metre yakınındaydım. Yaveri:
-Paşam, Müzeyyen Senar Hanım huzurlarınızda! Dedi.
Ali Bey’i de tanıtıp:
-Beyefendi de kocası! Diye ilâve etti. Sf. 314
O güzel yüze, o emsalsiz bakışlara, o hilâl kaşlara bakamadım. O kadar yakınındaydım. Dizlerim titriyordu.
-Öyle mi? Pek güzel Gel bakalım hanım kızım. Otur şöyle yanıma! Dedi.
Hemen sağ tarafına bir sandalye çektiler. Çekine çekine sandalyenin yanına geldim. Heyecanımı anlamış olacak ki:
-Otur bakalım! Dedi. -Çekinme.. Eğer böyle yaparsan sonra nasıl dinleriz senin güzel sesini?
Güzel sesim mi? Bunu en büyük insan, Atatürk söylüyordu bana.
Bir anda kulaklarım uğuldadı. Gözlerim kararır gibi oldu. Hiçbir cevap veremedim. Tam sandalyeye ilişiyordum ki, göz göze geldik. Birden:
-Aaa! Bu saçlarının hali ne? Deyip yavere döndü. Yanına çağırıp kulağına bir şeyler fısıldadı. Büsbütün telâşlandım. Heyecandan yutkunamaz olmuştum. Yaver yavaşça yanıma sokuldu, bu defa benim kulağıma eğilip fısıldadı:
-Lütfen beyinizle birlikte beni takip ediniz.
Ben gene kendi kendime, mutlaka bir kusur işledik veya hatalı bir hareket yaptık ki bizi meclisten uzaklaştırıyorlar diye düşündüm.
Yürüdük, yürüdük. Gene salonlardan, koridorlardan geçtik. Nihayet bir kapının önüne geldik. Yaver önden girdi, biz arkasından. Meğer sarayın berberine gelmişiz. Berbere:
«-Paşam emrettiler, bu hanımın ondülelerini ve beyinin de acele olarak bıyıklarını keseceksin.» dedi.
Bizde hiç itiraz yok tabiî!… Önce ben oturdum. Bütün ondüleler tek tek makaslandı ve alegarson bir model yapıldı saçıma. Arkadan Ali Bey oturdu. Onun da bıyıkları dibinden kesildi.
İtiraz yok. Bırakın itirazı tebessüm dahi edemiyoruz.
Tahminen yarım saat içinde işimiz bitti, tekrar salona döndük. Gene Atatürk’ün yanma götürüldük.
-Hah şöyle, adama döndünüz. Neydi o saçlar, bıyıklar öyle? Dedi. Sf. 315
Teşekkür edip ilişiverdim. Masadaki diğer zevatı başımla selâmladım ve önüme bakıp bir süre hareketsiz kaldım. Sonra Atatürk’le aramızda şöyle bir konuşma geçti:
-Sizi buralara kadar yorduk Müzeyyen Hanım.
-Estağfurullah efendim, vazifemiz.
-Ama kabahat bizde değil, senin sesinde. Ne yapalım sen o kadar güzel sesli olmasaydın, biz de seni buralara kadar yormazdık.
-Sağolun, iltifat ediyorsunuz efendim.
-Yoo iltifat miltifat yok. Güzel okuyorsun. Onun için bu defa seni doya doya dinleyeceğim.
-Nasıl münasip görürseniz efendim.
Bu arada garsonlar etrafımızda dönüyor ve tabaklarımıza servis yapıp kadehlerimize içki dolduruyorlardı. Atatürk bana yine sordu:
-Hangi içkiyi içersin?
-Vallahi bilmem efendim. Bugüne kadar hiç içmedim.
-Oooo!. Olmadı bu!. Demek ki, bugüne kadar hiç yaşamamışsın. Hadi bakalım, o halde bu akşam seni baştan çıkaralım.
-Bir kadeh rakıya ne dersin, bir dene bakalım.
-Nasıl münasip görürseniz efendim.
-Hah şöyle aferin!.. Koyun bakalım Müzeyyen Hanım’ın rakısını.
Artık ben kendimde değildim. Gene büyülenmiş gibiydim. Ali Bey’i, sazı mazı unutmuştum. En büyük insanla kadeh kaldırıyordum. Birden topladım kendimi:
-Şerefinize efendim. Dedim.
Çok memnun olmuştu. Tebessüm ederek o da:
-Şerefe! Dedi.
İçtik. Atatürk’ün mezesi yine leblebiydi. Bana da ikram etti. Sf. 319, 320
Alıntı; Kemalizm – Abdurrahman Dilipak, (Beyan Yayınları, 3. Baskı 1988, Sf. 314 ile 320 arası) kitabından birebir alınmıştır.
Bir Cevap Yazın