Yurdu, halkı her kim ol evvel ana
Her işi âsan ede Allah ona
Millet adın zikredelim bir kere
Vâcip oldur cümle işte Türklere
Şevk ile «Türk’üm» dese bir dem lisan
Dökülür cümle hüzün misl-i hazan;
İsm-i pâkin pâk olur zikreyleyen
Her murâdâ erişir «Türk’üm» diyen
Mağra devri anda evler vâr idi;
Türk yetişkin başkalar barbar idi.
Kim ki hakkı sevdi ikrar eyledi:
Dil, yazı, ev.. Cümle ol vâreyledi.
Rehber-i irfan olan Türk’ü tanı
İlk koşan o ilk sapâna hayvanı.
Ger dilersiz bulasız oddan necat
Can verin tek isteyin Türk’e hayat.
Ey azizler işte başlarız söze:
Bir vasiyet kılarız illa söze
Ol vasiyet kim derim her kim tuta
Misk gibi kokusu canlarda tüte.
Genç nesil irfanı müzdat (fazla, ziyade) eylesin
Halka ersin halkı irşat eylesin.
Halka anlatsın ki Türk’tür tacidar.
Türk’e Türk kaldıkça imkân, hamle var. Sf.391
(Peygamberin doğumu ile ilgili kısmı Kemal Paşa’nın doğumuna uyarlamış.)
Birden etrafımda nevbet (nöbet) durdular
Bildim anladım ki ol halkın beyi
Eyledi tasmim cihana gelmeyi
Doğrulup yerden şehitler saf saf
Kabe misli kıldılar evim tavaf
Yarılıp çıktı duvardan nagehan
Geldi üç hatun bana oldu ayan
Çevre yanıma konup konuştular
Mustafa’yı birbirine muştular
Biri Yavuz, biri Fatih bir Timur ânesi
Dediler eşsiz bunun dür-danesi
Bu senin oğlun gibi kadr-i cemil
Bir anaya vermemiştir ol Celil
Mustafa’nın Mustafa’sı doğmada
Müjde kim Türk’ün atası doğmada
Bu gelen Türk’ün yeni imkânıdır
Bu gelen insanların insanıdır.
Ger dilersiz bulasız şevk-ü necât
Mustafa’yı bâ-Kemâl’e esselât Sf. 383
(Mevlidin bitiş kısmı da yine aynı şekilde devam ediyor)
Yoktu hacet bir vasiyet kılmaya
Tek halife tek münasip arkadaş
Millet ehliyetli hem seçmekte baş
Geldi derhal meclisi davet günü
İttifakla müntehaptı (seçilmişti) İnönü.
Vardı kürsüye yerini yerini
Hâli gördü ol Ata’nın yerini
Derd ile ah eyleyüben ol zaman
Doldu meclisin içi zâr ü figan
Meclis’e nazırdı rûh-u Mustafa
Bi-hurûf ü lafz ü savt etti nida:
“Türk’te cevher işledim yıllarca ben”
“Biliniz; her biriniz bir parça ben.”
“Kalbolundum hep size hiç kalmadım”
“ölmedim ben ölmedim ben ölmedim”
Her birin ruhu gün gûş eyledi
Şevk ü şâdiye erip cûş eyledi
Başka fanilerle farkı gördüler
İnönü’de Atatürk’ü gördüler…
Ger dilersiz bulasız şevk ü necat
Atatürk’e Atatürk’e esselât.
Ankaralı Âşık Ömer (Behçet Kemal Çağlar) Sf. 391, 404 arası
Alıntı; Kemalizm – Abdurrahman Dilipak, (Beyan Yayınları, 3. Baskı 1988, Sf. 391, 404) kitabından birebir alınmıştır.
Bir Cevap Yazın