Bilgi Bakkalı

8 Şubat 1920 (1337) tarihinde 147. İçtima 1. Celse, Reisi Sani Vekili Hasan Fehmi Bey

Tunalı Hilmi Bey’in, Teşkilâtı Esasiye Kanununun İngilizce, Almanca ve Fransızca Yayınlanmasına Dair Takriri (önergesi) Kabul Edildi.  Sf.132

Fevzi Paşa İmzalı Heyeti Vekile Tezkeresi Kabul Edildi Ayıntap Gaziayıntap Oldu. Sf.132

Heyeti Vekîle’nin Görevini Belirten Kanunun Özel Encümeni’ne Seçim Yapıldı

(Encümeni Mahsusa Heyetinin çoğu yurtdışında olduğundan yeni üyeler seçildi. En fazla oy alanlar; 1- Hüseyin Avni Bey 2- Bursa Mebusu Emin Bey 3- Canik Mebusu Nafiz Bey 4- Çorum Mebusu Fuat Bey) Sf.133

Müdafai Milliye Bütçesi Görüşmeleri; (Tekâlifi Milliye tartışılıyor) ⁽¹⁾

Tahsin Bey (Aydın); (Önce ordumuzu bu mükemmel hale getiren Fevzi Paşa’ya teşekkür ederim diyor. Askerler vatandaşın arabasına, odununa vs. zorla el koyuyor diyor.) “- ..birgün Paşa Hazretlerinin ikametgâhı önünden koşu mahalline ayrılan yoldan gidiyordum. Yine süvari bir asker bir arabacıyı önüne katmış kırbaçlayıp gidiyor. Bu adamların… Kemal Paşa Hazretlerine de hürmetleri yok.” (Bir askeri de ağır yük götürürken gördüğünü söylüyor ve ekliyor:) “-.. biliyorsunuz ki bizde efrat (erat, rütbesiz askerler) yüzde on fıtık illeti ile maluldür (hastalıklıdır).”

(Hüseyin Avni Bey, Erzurum’da Şark cephesinde Tekâlif-i Harbiye,. yani harp vergisi uygulaması, zorla elinden alma şeklinde yapılmış, vatandaşın parası verilmemiş, Fevzi Paşa ben kefilim verilecek diyor.) Sf.139

Tunalı Hilmi Bey; “-Neferlerin zabitan maiyetinde (subayların emrinde) hizmetçilikle izzeti nefislerini büsbütün alçaltıyorlar. Ahali adam olsun da kendisini ezdirmesin, bunu böyle kolayca söylemek nerde. (Askerlere ilk talimlerinde hizmetçilik aleyhine bilgi verilsin diyor.)

(Anarşist mi yapıyorsun sesleri.)

(Tunalı Hilmi teklifini geri almak zorunda kalıyor.)

 Alıntı: TBMM Zabıt Ceridesi Cilt: 08 (31.01.1920 / 28.02.1921) (TBMM Matbaası 1959 yılı 3. Baskı – Devre;1 Sene;1, İçtima; 147, Celse: 1, – Sf. 139) kitabından birebir alınmıştır.

BAKKAL’IN NOTU (1) (1996); Tekâlif; Osmanlı da bir tür vergi, ne amaçla alınırsa o amaca harcanma ve işin bitiminde de vatandaşa iade edilme şartı var.