Bir gün Bingöl Valisi Sayın “Şahinbaş” gelmişti. Yatılı son sınıfa girdi. Kızlar saygı ve sevgi bakışlarıyla ayağa kalktılar. Vali Bey sordu:
-Kürt kızları bunlar mı?
Çocukların bakışlarındaki sevgi derhal değişti, gittikçe de hainleşti.
-Tunceli’nin Türk kızları efendim. Vali Bey devam ediyordu:
-Babalarınızın, dedelerinizin isyan ederek yaptığı hataları gördünüz, canlarıyla ödediler.
Ben sözünü kesmek isteğiyle,
-Aman efendim, bu çocukların babası değil, bunlar şerefli..
-Nasıl değil? Hepsi Kürt değil mi? Sizler böyle hareket ederseniz…
Sözünü kesmek için bir İki defa karıştıysam da o devam etti:
-Hükümet çok kuvvetlidir. Hepimizi yok eder!
– Beyefendiciğim, öteki sınıflara lütfen teşrif etmez misiniz? Cayınız da soğuyor… diye kapıyı açtım. Ondan sonra bir iki enstitü sınıfında ve müdür odasında ikramlarda bulundum, çalışmalarımızın hedefini anlatmaya uğraştım. Yatılı üçlere gittim. Hepsi ağlıyordu. Gözyaşları arasında şu soruları soruyorlardı:
-Neden bizi bu kadar suçlu görüyorlar?
-Neden “Kürt” diye hep hakaret ediyorlar? Sf. 66
Alıntı; Dağ Çiçeklerim – Sıdıka Avar, (Öğretmen Yayınları, İnternetten PDF, Ekim 2011 – Sf. 66) kitabından birebir alınmıştır.
Bilgi Bakkalı 
Yorum bırakın