(Mapushaneden Kemal Tahir’e Mektup)
Sonra başımdan bir tuhaf hadise de geçti. Şöyle ki: Revire sıhhiye vazifesini görsün diye bir mahkûm verdiler. Almanya hesabına casusluğa teşebbüsten ceza yemiş bir teğmen. Geçenlerde, akşamüstü, hakkında dedikodu yapıyormuş diye bir başka mahkûmu dövmek istedi. Bilirsin ki ben insan dövülmesine tahammül edemem. Ayırmak için aralarına girdim. Bay bu sefer bana kızdı, birkaç yumruk aşketti. Küfretti. Bu sefer sayın zatın elinden beni kurtardılar. Derken o küfürde devam eyledi. Bir iki yumruk filan yedik. Bu sefer onu bir tarafa, beni bir tarafa ayırdılar. Hazret galiba bu ayırma sırasında yere düştü. Dudağı filan kanadı. Her ne hal ise. Derken ona üç gün, bana üç gün, araya girenlere yedişer gün münferit cezası geldi. Ben cezayı bitirdim. Ne dersin? Alman dostları zevatın himmetiyle, faşizmin yerli yardakçılarının gayretiyle yirmi sekiz sene ceza yedik. Şimdi de faşizme casusluğa teşebbüs edenlerin adam dövmelerine engel olduk diye münferit cezası aldık. Komik değil mi? Mamafih bu komikliğin arkasını arayacağım. Adalet kapısı yalnız faşistlere mi açık deyip Sayın Cumhurreisi’nden, Adalet Bakanlığından fikir danışacağım. Neticeyi bildiririm… Sf. 267, 268
Alıntı; Kemal Tahir’e Mapushaneden Mektuplar – Nazım Hikmet, (Adam Yayınları, 2. Baskı 1975 – Sf. 267, 268) kitabından birebir alınmıştır.
Bir Cevap Yazın